Weekend wintersport seizoen 2011- 2012, SC Lutten.

Ja, na een gedegen voorbereiding was het gelukkig weer zover. We schrijven 10 januari 2012, buiten is het guur en nat met herfstse temperaturen van rond de 8? C. Een prima reden om de boel bij elkaar te pakken, en ons kikkerlandje voor een paar dagen vaarwel te zeggen. Gelukkig denk ik hier niet alleen zo over, ons gezelschap bestaat dit jaar uit een weliswaar kleiner groepje dan het vorig seizoen, maar zoals later zal blijken, zeker niet minder gezellig. Vorig jaar schreef ik iets over een lustrum, dit jaar is het zover. Voor de 5e keer op rij, is dit initiatief ook dit jaar als Highlight gedurende de winterstop gehouden.
Mooi en goed dat er ook dit jaar weer enkele nieuwkomers van dit evenement hebben kunnen genieten. Glenn Kuipers en Nick Poel kunnen nu zeggen dat ze voor wat betreft het skiën zijn ontmaagd in de winterse sferen van Tyrol. Petje af, en dat binnen enkele dagen. De Oostenrijkse skileraren hebben vast met verbazing gekeken, of kan het zijn dat ze ons senioren, jaren lang bij de neus hebben gehad, en ons expres aan het lijntje hebben gehouden. Om zo lang mogelijk les te kunnen geven, lees euro’s aan ons te kunnen verdienen? Niet getreurd, de euro’s zijn gevlogen, wat rest zijn allemachtig mooie herinneringen, waar we het nog heel vaak over zullen hebben, en als stroop zal werken op onverlaten die hier ook eens van mee willen genieten. Naast Nick en Glenn, bestond de troep uit Rick Jelsma, Mark Altena, Camiel Slot, Sven Arkes, Robert Gerritsen, David Koopman, en Jan van de Berg. De begeleiding, voor zover dit nog van toepassing nodig was, was in handen van John en Rita Arkes, en Jan en Jacqueline van Faassen.

(Op bovenstaande schets ziet u de plattegrond van ons geliefde wintersportplaatsje Lermoos, ons gasthuis Garni Pension Hochmoos, is direct naast de Sessellift Hochmoos gelegen, op de schets nabij nummer 4.)

Zoals eerder genoemd was het groepje iets kleiner dan het voorgaand jaar, de reden laat zich raden : het is en blijft voorlopig nog wel even crisis. Elke verdiende euro geef je maar één keer uit, en in Oostenrijk gaat dit zonder probleem. Van deze gelegenheid wil ik dan gelijk gebruik maken, om voor de liefhebbers een aparte bankrekening te openen, als sparen een optie is om zodoende iets als een stok achter de deur te hebben voor voldoende deelname in de 6e editie.

Wij zijn opnieuw rond de klok van 24.00 uur vertrokken vanaf de Einzessel Stube aan de Knappersveldweg. Eerst nog snel een slok koffie, en los geht’s! Onze eerste stop is na ongeveer 13 volle blazen en 400 km. Schiet lekker op dus. Deze pitstop is een echte pisstop, blaas en darmen leeg, tanken vol, nicotine en cafeïne op peil en gaan met die banaan. Osnabrück en Kassel zijn dan al gepasseerd, vervolgens is Würzburg aan de beurt. Als traditie vindt de laatste stop plaats bij het Algauer Tor, sinds jaar en dag is dit onze veste om goed voorbereid op het eindstation aan te komen. Zijn we aan de vroege kant, wordt hier iets extra tijd genomen, om zodoende niet plompverloren bij mevrouw Ineke Koch op de stoep te staan. Het is verbazingwekkend dat de weersomstandigheden sinds ons vertrek in Slagharen een complete metamorfose heeft ondergaan. Hier kan geen televisie programma aan tikken. Het gure en neerslachtige Hollandse, heeft plaats gemaakt voor stralend helder, met zon overgoten sneeuw en vorst taferelen. En……… we zijn nog niet eens echt in Oostenrijk, dat belooft nog wat.

Aangekomen op ons verblijf voor de komende dagen, zien we gezichten, onder andere zoals op bijgaande foto staat afgebeeld. Paradijs op aarde voor ons fervente wintersporters. De laatste tijd heeft een enorme sneeuwdump plaatsgevonden in Tirol, en gelukkig is het Zugspitsgebied hier niet overgeslagen. De sneeuwcondities zijn super, in het dal ligt ongeveer 80 cm sneeuw, en hoe hoger je komt des te dikker het sneeuwpakket. Ik denk dat op 2200 m hoogte het wel eens een laag van 2 meter kan zijn geweest. Overdag vriest het licht, ’s nachts een graadje of 12 below zero. Meer kan een mens niet wensen, veel beter wordt het niet. Tijd om de latten op te zoeken. Na welkomst in Garni Pension Hochmoos, de liftkaarten geregeld te hebben en de kamers te hebben behuisd, worden skischoenen en ski’s gepast. Na dit ritueel wordt er voorafgaand aan een eerste beklimming even een sapje gedronken in de Schirmbar direct naast ons Pension. Dit om van de eerste indrukken te bekomen en de toch wegens de lange reis stijf geworden spieren enigszins soepel te maken. Helaas moet John wegens een opspelende knieblessure de eerste dag voor wat betreft het skiën verstek laten gaan. Wel heeft hij zo ruim de gelegenheid om extra pijnstillers in te nemen, iets wat een dag later een zeer positieve uitwerking zal hebben.
Sven ontpopt zich als een ware skileraar. Hij neemt de verantwoording over Nick en Glenn. Onder zijn bezielende leiding, met al zijn opgedane ervaring en technieken, brengt hij beide sportievelingen in no time de grondprincipes van het skiën bij. Zoals het woord het zegt, zijn hierbij de nodige aanrakingen met de grond niet uit te sluiten. Gelukkig is deze als een pas opgemaakt donsbedje, waardoor het bijna een genot is wanneer men hiermee in aanraking komt. Hoe Sven, maar ook zeker Glenn en Nick dit binnen de zeer korte tijd gelukt is om op deze manier na 1 middag zo te kunnen skiën, is bewonderenswaardig en vormt hierna dus ook geen probleem, tegen de klok van 4, de reis naar Der Wolfratshauserhütte te ondernemen. Als de rugzakken zijn voorzien van de nodige zaken om de komende nacht op de berg door te brengen, gaan we met de laatste lift naar boven, om hierna onder de Kessel door te skiën naar het allermooiste plekje op aarde. Bij onze aankomst worden we verwelkomt door Werner en Bettina Blasl, het beheerderpaar van deze schitterende hut. John heeft de bekende schoenen aangetrokken, is ook met de lift naar boven gekomen en heeft hierna ondanks helse pijnen aan z’n knie, het laatste stuk van ongeveer een half uur gelopen. Het moet een ware martelgang zijn geweest, wat normaal gesproken zonder de ingenomen pijnstillers waarschijnlijk nooit mogelijk zou zijn geweest. Goed dat  Saskia’s Schirmbar  er is!

( Bovenstaande foto biedt een blijk vanaf het pad richting de Wolfratshauserhutte, deze beruchte afdeling wordt in de volksmond Der Kesselhang genoemd. )

Binnenin de hut hangt een onzichtbaar gordijn van de Oostenrijkse Gemütlichkeit. Ja, dat mag rustig met een dikke vette hoofdletter worden geschreven. Dit is als thuiskomen, het lijkt of de tijd hier jaren stil staat en alsof het als gisteren was dat we hier voor het laatst zijn geweest. We worden vriendelijk onthaald door Bettina en haar Willy Nelson, waarbij ons plaats en schnaps wordt aangeboden. Ondanks dat dit plekje ieder jaar opnieuw door misschien wel 20.000 gasten wordt bezocht, kennen Werner en Bettina veel van onze jongens nog bij voornaam. Dit geeft op de een of andere manier een heel vertrouwd gevoel. Ja hier is de klant koning. Na het nieuws te hebben uitgewisseld, wordt het tijd voor de goudgele rakkers. In de tussentijd schuiven ook de ooit eerder genoemde levende legendes Walter en Anninka Haas, Walter Tabelander, en Georg ………… aan. Van de laatst genoemde ben ik helaas niet in het bezit van zijn achternaam. Misschien dat dit een volgende keer wel het geval is. Het opgediende eten, is van superieure kwaliteit, de versgevangen bergzalmen, de gemssteaks, de huisgemaakte worst, de patat, en salades deden de monden openvallen en ogen groot worden als schoteltjes. Af en toe een naverbrander uit een klein glaasje zorgt ervoor dat obstipatie uitblijft. De synthesizer, drums en microfoon beloven dat ook een beroep zal worden gedaan op het Lutter Talent. Veel bekende nummers passeren de revue, waarbij onder muzikale ondersteuning de bekendste door ons worden meegezongen. Nieuwe oude hit blijkt een nummer van Austria 3, origineel gezongen en gespeeld door de heren Ambros, Fendrich en Danzer. Het nummer heet I am from Austria. Als je de tekst een beetje kent, wat zeker niet gemakkelijk is, krijg je in de gaten hoe patriottistisch Oostenrijk is. Het lied gaat over het traditionele, het natuurschoon, het verleden, oude fouten en respect. Aardse zaken die overal bepalend zijn. Maar laten we niet te emotioneel worden, ook Sierra, Ein Stern am Himmel, en de Drecksau worden luidkeels ondersteund. Werner vindt het tijd om de onderlinge rivaliteit te testen. Hij komt uit z’n keuken met een grote emmer piepers, 2 fijnschillers, en een stopwatch. Het is de bedoeling om uit te vinden wie het snelst 2 grote eerrappels kan schillen. Na afloop blijkt dit Rick Jelsma te zijn, hij gaat er vandoor met de hoofdprijs, een vaatje bier. Rick is echter zo sportief deze in te zetten als wisselbokaal, zodat volgend jaar de strijd nog eens gestreden kan worden. Hierna tovert Werner nog een hilarisch spel uit zijn hoed. Omdat dit gezien moet worden voor de beste indruk, zal ik hier niet verder uitweiden.

Slapen na ongeveer 40 uur in touw te zijn geweest is nooit een probleem, de een na de ander zoekt zijn bed op. De fles met de Schnaps is echter nog niet helemaal leeg, en onder druk van de Oostenrijkse vrienden, heeft de begeleiding de zware verantwoording op zich genomen om er toch nog maar eentje te nemen. Echt gezellig is dit niet, waarop de waard nog geprobeerd heeft middels het rookalarm enkele gasten te ronselen. t ‘Is maar goed dat er geen echte brand is uitgebroken want onze spuitgasten kwamen niet meer in beweging. Dag 1 is ten einde! De volgende dag begint met hetgeen we hiervoor gekomen zijn. De pistes liggen er perfect bij, het weer is prachtig, we hebben vrijwel geen naweeën van de vorige avond en beneden in Hochmoos wacht ons, ons ontbijt. Met veel elan wordt door de complete ploeg, dus inclusief John, de eerste meters afdaling bedwongen, onder deze omstandigheden gaat dit bijna vanzelf, wat een genot! De ervaring van de eerste 4 jaar is goed terug te vinden, nog iets bijslijpen aan houding en techniek en ook heren als Robert , Jan , Mark, Camiel, Rick, en David, kunnen met groot gemak als skileraar voor hun dames optreden, mocht de wens onder de dames bestaan ook eens deel te nemen. Als bovenstaande heren verzaken, zijn hiervoor altijd nog twee vrijwilligers.

De volgende dagen volgen elkaar in rap tempo op, het ritme is eigenlijk herhalend. Opstaan, ontbijten, skiën,  lunchen, skien, aprês skien, hapje doen, en doorzakken.Dit is in eerdere verslagen al meer dan eens verslagen, maar dit jaar was er wel weer eentje die ons nog lang zal heugen. Als iemand zegt dat hij kippenvel krijgt, alleen al van het idee dat hij op wintersport is, is dit zo ongeveer het mooiste compliment wat je kunt krijgen. Sfeer, gezelligheid, de sport, en het plezier, hebben dit jaar zeker gezorgd dat ik verwacht dat dit lustrum niet het laatste is. En even voor Rick, ik krijg nu nog steeds kippenvel, zeker als ik de foto’s bekijk.

Speciaal woord van dank gaat richting Rita en Jacqueline, zonder hun tomeloze inzet was dit weekend onmogelijk geweest. Volgend jaar hulp en ondersteuning van een nieuwe lichting dames??

Tot een volgende keer. Jan van Faassen.